นิทานพื้นบ้าน > ก่องข้าวน้อย

หน้าที่ 11

เมื่อเจ้าดำสำนึกได้ก็สายเกินแก้ เพราะร้องเรียกแม่ของตัวเองอยู่นาน เรียกเท่าไร ก็ไม่มีวันฟื้นมาได้ บาปกรรมครั้งนี้เขาทุกข์ใจมาโดยตลอด เขากินข้าวครั้งใด ก็จะนึกถึง คำพูดของแม่ติดหัวสมองเสมอ “เจ้าดำกินข้าวได้แล้ว” เขานึกย้อนวันเวลาที่ผ่านมา เพราะทุกครั้งที่กินข้าวเขาก็ไม่เคยแม้แต่จะยกสำลับข้าวช่วยแม่มีหน้าที่กินแล้วก็ลุกหนี ไป ทั้ง ๆ ที่แม่ก็อายุมากแล้วควรได้พักผ่อนและควรจะสบายกับลูกอย่างมันได้แล้ว วัน ๆ มีแต่ออกไปเที่ยวเล่นปล่อยให้แม่อยู่บ้านตามลำพัง ยิ่งนึกก็ยิ่งเสียใจที่ไม่เคยทำดี กับแม่ มาคิดตอนนี้ก็สายเกินแก้เพราะไม่มีวันจะตอบแทนพระคุณแม่ได้อีก

อ่านนิทานหน้าที่
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |


คัดลอกจาก http://kids.mweb.co.th
แก้ไข : นายธวัฒชัย ใบโสด

 
 

ออกแบบและจัดทำโดย ครูธวัฒชัย ใบโสด
โรงเรียนอนุบาลเชียงใหม่ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาเชียงใหม่ เขต ๑
๑๓๕ ต.พระสิงห์ อ.เมือง จ.เชียงใหม่ ๕๐๒๐๐